द बूमरँग... संपूर्ण कथा

 द बूमरँग...

ऑफिस सुटायची वेळ झाली होती. संपूर्ण फ्लोअरवर घरी जाण्याची लगबग सुरू होती. कुणी लॅपटॉप शटडाऊन करत होतं तर कुणी दिवसाची शेवटची मिटिंग संपवत होतं, तर कुणी आधीच लिफ्टकडे धाव घेतली होती. रतीही तिची बॅग आवरत होती. रती नेहमी उशिरापर्यंत थांबून काम करायची, तेवढाच तिला ओव्हरटाईम मिळायचा, त्यात अजून एक कारण होतं ते म्हणजे मयूर... तिचा बॉस! पण ती काही केल्या त्याच्या नजरेत येत नव्हती. आज तिला लवकर निघायचं होतं. तिला राजेशला सरप्राईज द्यायचं होतं. काय तर म्हणे आजच्या दिवशी तिने त्याला होकार दिला होता...

रती आणि राजेशला सोबत तीन वर्ष झाली होती. राजेश सिव्हील इंजीनिअर होता, मोठी स्वप्नं पाहणारा, चौकटीत न मावणारा माणूस म्हणा... नियमित नोकरीत स्वतःला दिवसाचे आठ तास बांधून घेणं त्याच्या स्वभावातच नव्हतं. काही वर्षं नोकरी केल्यानंतर त्याने स्वतःचा कन्स्ट्रक्शन आणि प्रोजेक्ट कन्सल्टिंग व्यवसाय सुरू केला होता. कधी एखादा प्रोजेक्ट मिळायचा, कधी नवीन टेंडर्सच्या प्रतीक्षेत महिने जायचे... मोठी स्वप्नं होती, मेहनतही होती; पण अजून तो ‘ब्रेकथ्रू प्रोजेक्ट’ हातात यायचा होता, जो त्याच्या करिअरला नवं वळण देईल. रतीचा त्याच्यावर पूर्ण विश्वास होता. कारण प्रत्येक अपयशानंतरही राजेश नव्या जोमाने उभा राहत होता...

रती प्रतिष्ठित कंपनीत उत्तम पगारावर ती काम करत होती. त्यामुळे दोघांच्या दैनंदिन गरजा सहज भागत होत्या. पण राजेशच्या महत्त्वाकांक्षेला ते पुरेसं नव्हतं. राजेश मेहनतीला पाहिजे ते फळ मिळत नव्हतं असं त्याला वाटत असायचं. स्वतःचा व्यवसाय उभा करण्याच्या नादात त्याने वडिलोपार्जित मालमत्तेतील बराच भाग गुंतवला होता आणि चांगल्या संधीच्या शोधात तो होता.

ऑफिसमधून निघताना रतीने मुद्दाम राजेशला एक छोटासा मॅसेज पाठवला, ‘आज मला थोडा उशीर होईल.’ मॅसेज पाठवून ती स्वतःशीच हसली. खरं तर उशीर होणार नव्हता. उलट आज ती नेहमीपेक्षा लवकर निघत होती. पण तिला त्याला सरप्राईज द्यायचं होतं. अचानक त्याच्या ऑफिसमध्ये जाऊन त्याच्या चेहऱ्यावर उमटणारा आनंद बघायचा होता. मनात तिचा पूर्ण प्लॅन तयार होता. आधी राजेशच्या ऑफिसमध्ये जायचं. मग दोघांनी थोडं शहरात फेरफटका मारायचा. त्यानंतर त्यांच्या आवडत्या रेस्टॉरंटमध्ये जेवायला जायचं. गरमागरम सूप, राजेशची आवडती पनीर टिक्का, आणि शेवटी दोघांनी शेअर करून खायचा चॉकलेट ब्राउनी. मनात विचारांचे बंगले उभे झाले होते आणि तेवढ्यात ऑफिसचा प्यून तिच्या डेस्कजवळ आला.

"मॅडम, सर तुम्हाला केबिनमध्ये बोलावत आहेत.” रतीच्या चेहऱ्यावरचा उत्साह क्षणभर ओसरला... आणि पुढच्या क्षणी तिला हायसं झालं. तिने हातातली बॅग पुन्हा खुर्चीवर ठेवली. एक दीर्घ श्वास घेतला आणि घाईघाईने मॅनेजरच्या केबिनकडे निघाली.

“सर, मला बोलावलं होतं? मी तर आता निघतच होते. काही विशेष काम होतं का?”

मयूर त्याच्या केबिनच्या खिडकीजवळ उभा होता. हातात सिगारेट होती. रातीच्या आवाजाने ती त्याने लगेच विझवली. धुरांच्या वर्तुळांना हाताने सारलं... वळला, त्याच्या खुर्चीत बसला. काही क्षण रतीकडे निरखून पाहत राहिला.

“रती, मोहिते ग्रुपच्या प्रोजेक्टची फाईल अजून पूर्ण झालेली नाही. उद्या त्यांच्यासोबत आपली फायनल डिस्कशन मिटिंग आहे. आणि एक गोष्ट मी ठरवली आहे...”

रती प्रश्नार्थक नजरेने त्याच्याकडे पाहत राहिली... तसा तो तिला न्याहाळत बोलला, “मला वाटतं हा प्रोजेक्ट तू लीड करावा.”

क्षणभर रतीला आपण नेमकं ऐकलं तरी काय, असंच वाटलं.

“मी...?” तिच्या तोंडून नकळत शब्द बाहेर पडले.

रतीला काही सुचलं नाही, मोहिते ग्रुप हा कंपनीसाठी आतापर्यंतचा सर्वात मोठा क्लायंट होता. एवढा मोठा प्रोजेक्ट आणि सर तिला लीड करायला सांगत आहेत हे तिच्यासाठी खूप मोठं होतं, पण दुसऱ्या क्षणाला तिलाच वाटलं, “शेवटी माझ्या मेहनतीची दखल घेतली गेली...”

तिने नकळत ओढणीचा पदर बोटांभोवती गुंडाळला.

“सर, ही खूप मोठी जबाबदारी आहे.”

“मग, काय म्हणणं आहे तुमचं? नाही तर मी हा प्रोजेक्ट सिनिअर पाटीलकडे देतो.”

“नाही, नाही सर... मी करेन. फक्त तुम्ही मला गाईड कराल ना? म्हणजे इतक्या मोठ्या प्रोजेक्टचा अनुभव मला तसा फारसा नाही.”

“ऑफ कोर्स,” मयूर हसत म्हणाला.

“मी आहेच. आणि यु नो, सध्या आपल्या कंपनीत बरेच प्रोजेक्ट्स सुरू आहेत. प्रत्येक गोष्टीकडे माझं स्वतःचं लक्ष असणं शक्य नाही. मला एखादा सक्षम लीडर हवा आहे, जो ही नवीन जबाबदारी आत्मविश्वासाने सांभाळू शकेल.”

रती काही बोलणार इतक्यात मयूर त्याच्या खुर्चीतून उठला. टेबलच्या कोपऱ्यावर हलकेच टेकत तिच्याकडे पाहत म्हणाला, “हे बघ रती, तू... सॉरी... तू म्हंटल तर हरकत नसले तुला, राईट?”

“हरकत नाही सर, मी लहान आहे तुमच्यापेक्षा...”

“हे बघ रती, करिअरमध्ये कधी कधी संधी अशी असते की ती दार ठोठावून फक्त एकदाच येतात. त्या वेळी आपण घाबरलो, मागे सरकलो, तर नंतर पश्चात्ताप उरतो.”

रती शांतपणे ऐकत होती. आता तो तिच्या अगदी जवळ आला, “तुझ्यात क्षमता आहे. आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे तू कामाला प्रामाणिक आहेस. आणि उद्याची मिटिंग चांगली झाली तर पुढचा रस्ता तुझ्यासाठी खूप वेगळा असू शकतो.”

इकडे रतीच्या मनात एक वेगळीच धडधड सुरू झाली. काही वेळापूर्वीपर्यंत तिच्या डोक्यात फक्त राजेशला द्यायचं सरप्राईज होतं. आता मात्र तिच्यासमोर करिअरची एक मोठी संधी उभी होती... आणि...?

“थँक यू, सर,” ती हळूच म्हणाली.

“मला निराश करू नकोस, बस.”

“अ.. हो... मी पूर्ण प्रयत्न करेन.”

“गुड. माझी इच्छा आहे उद्या तू प्रेझेंट करावं. यू नो, आय नो यू.. तुझ्यात एक वेगळाच स्पार्क आहे. करुणा आणि जयूही चांगलं काम करतात, त्याबद्दल वादच नाही. पण तुझ्या कामात एक नीटनेटकेपणा असतो, एक बारकाई असते. आय रिअली अप्रिशिएट दॅट. आणि शेवटी, टॅलेंटला योग्य संधी मिळाली पाहिजे.. नाही का?”

हे ऐकताच रती अक्षरशः उत्साहाने भारावून गेली होती... तिच्यातली अडकून पडलेली महत्वाकांक्षा डोकावत होती.

“सर, मी नक्की मेहनत करेन. मला हा चान्स हवाच होता. आय विल प्रूव्ह मायसेल्फ.”

“हेच हवंय मला, हा आत्मविश्वास. खात्री आहे, तू नक्की चांगलं करशील. मग सुरू करतेस ना प्रेझेंटेशनची तयारी?”

“हो हो, आत्ताच!”

“गुड. मी माझ्या कॅबीनमध्येच आहे. काही लागलं तर कधीही ये. आणि हो...”

तो थोडा थांबला, “आत्तासाठी ही गोष्ट कुणाला सांगू नकोस. उद्या मिटिंगनंतर आपण अधिकृतपणे सगळ्यांना सांगू.”

“ओके सर, नक्की.”

रतीने उत्साहाने मान हलवली आणि ती जवळजवळ धावतच तिच्या डेस्ककडे आली. तिच्या चेहऱ्यावरचा आनंद जयूच्या नजरेतून सुटला नाही. तशीही ती तिच्यासाठी थांबली होती. जयू खुर्चीत मागे रेलत म्हणाली, “काय गं? काय म्हणत होता तो बोक्या?”

रतीने लगेच आजूबाजूला नजर टाकली आणि तोंडावर बोट ठेवलं.

“जयू! काहीही काय बोलतेस? कुणी ऐकलं तर?”

“अगं, सहा वाजून गेलेत. ऑफिसची वेळ संपली. आता मी कुणाला घाबरत नाही. आणि तसंही इथे अर्धं ऑफिस त्याला बोक्या म्हणतं.”

“वेडी आहेस तू.”

“खरं सांगतेय. चोरून चोरून मुलींकडे बघत असतो... टूकुर टूकुर... त्याच्या त्या कॅबीनमधून... त्याला वाटतं कुणाच्या लक्षात येत नाही. पण लोकांच्याही नजरा असतात ना. म्हणूनच तर बोक्या म्हणतो त्याला सगळे.”

रतीने हसून विषय टाळण्याचा प्रयत्न केला.

“जाऊ दे गं. तू पण ना...”

“बरं, ते सोड. निघायचं ना आता? चल, मी पण आवरत आहे.”

“अगं... मला थोडं काम आहे.”

“काम?” जयूने भुवया उंचावल्या.

“आज? तू तर पाच मिनिटांपूर्वी पळत होतीस घरी जायला.”

रतीने ओठ चावले.

“म्हणजे... थोडी अर्जंट तयारी आहे. उद्याची मिटिंग गं”

जयूने तिच्याकडे संशयाने पाहिलं, “अच्छा... म्हणजे बोक्याने काहीतरी नवीन बॉम्ब टाकलाय वाटतं.”

“काही नाही गं.”

“राहू दे. तुझा चेहरा सगळी स्टोरी सांगतोय. रोजच करतेस गं. किती करशील? ए, तुला काही बोलला का?”

“नाही गं. सर उद्याच्या प्रोजेक्टबद्दल बोलत होते. थोडी तयारी बाकी आहे. तू जा पुढे. मी आठपर्यंत निघेन.”

जयूने सुस्कारा टाकला.

“रती, तू ना, आई झालीस की कळेल. घराची कशी ओढ लागून राहते ते. नजर सतत घड्याळावर असते. माझ्या मुलाला पाळणाघरातून उचलायला उशीर झाला की जीव नुसता कासावीस होतो. सातनंतर ती बाई ज्या नजरेने बघते ना, बस्स!”

जयूने बॅग खांद्यावर अडकवली.

“चल, निघते मी. आणि हो, जास्त वेळ थांबू नकोस. काळजी घे. त्या बोक्यापासून जरा लांबच राहा.”

रती काही बोलली नाही. कॉम्प्युटर ऑन करताना तिच्या मनात एक वेगळीच धडधड सुरू झाली होती.

पहिल्यांदाच इतक्या मोठ्या प्रोजेक्टची जबाबदारी तिच्या खांद्यावर येणार होती. रतीने दोन तास थांबून प्रेझेंटेशनच्या स्लाइड्स पूर्ण करत होती. तिच्यासाठी ही मोठी संधी होती.. मयूरला इम्प्रेस करण्याची आणि यशाची... मयूर म्हणजे तिच्यासाठी एक स्वप्न होता, त्याचा रुबाब, त्याचं राहणं...त्याचं स्थीर वागणं- बोलणं आणि गर्भश्रीमंती सगळं कसं तिला भारी वाटायचं. त्याचं लग्न झालं असल्याने तिच्या गुलाबी स्वप्नांना तिने कधीच गोठवलं होतं... पण ही संधी तिला सोडायची नव्हती...

इकडे मयूर तिला त्याच्या केबिनमधून बघत सिगारेटवर सिगारेट ओढत होता. मनात गुरगुरत होता, “ही ना खूप वेगळी आहे. जाळ्यात अडकवावं लागेल हिला. स्वतःहून काही माझ्याकडे काम व्हावं म्हणून येणारी नाही. जरा स्वतःला प्रेझेंट करावं लागेल मला. हरकत नाही, जरा तिच्या कलाने घ्यावं लागेल. पण आयटम मस्त आहे यार... पटली ना की जमलं माझं... चला मयूर, लांडोर फसवायची आहे. मी मोर आहेच. आणि हिला हेरलं तर हिची किंमत वाढेल माझ्यामुळे, आणि मग... ह्या बिनडोक लांडोरीवर माझी मर्जी चालेल... हा... हा... हा...”

आता आठ वाजले होते. त्याने त्याचा लॅपटॉप बॅगेत टाकला. एक सिगारेट परत पेटवली. केबिनच्या खिडकीतून रतीकडे बघत त्याने ती संपवली. बॅग खांद्यावर घेतली, गाडीची चावी हातात फिरवत तो कॅबिनच्या बाहेर आला. रती अजूनही बसून काम करत होती. तिला न बघितल्यासारखं करत तो आधी पुढे गेला. रती मात्र त्याला बघून उभी राहिली. तेवढ्यात त्याने मागे वळून पाहिलं.

“अरे, तू अजून इथेच आहेस होय? अगं, राहू दे ना. उद्या कर. मिटिंग चार वाजता आहे. तुझ्याकडे भरपूर वेळ आहे.”

“सर, बस झालंच आहे माझं. उद्या मग मी प्रेझेंटेशनची प्रॅक्टिस करेन.”

“वॉव! ग्रेट. कॅन आय सी?”

“शुअर, सर. काही करेक्शन असतील तर सांगा.”

मयूरने शेजारची खुर्ची ओढली आणि तो प्रेझेंटेशन बघू लागला. रतीही त्याच्या शेजारी उभी राहिली. काही मिनिटं स्लाइड्स बघितल्यानंतर तो म्हणाला, “ग्रेट! तू सगळे पॉइंट्स व्यवस्थित मांडले आहेत. नो कॉमेंट्स.”

रतीच्या चेहऱ्यावर समाधान उमटलं होतं. तसा तो परत स्लाइड्स बघत बोलला, “फक्त एक गोष्ट कर. हे सगळं एकदा नीट अलाइन कर. कंटेंट उत्तम आहे, पण प्रेझेंटेशन दिसायलाही आकर्षक हवं ना.”

तो पुढे हसला, “म्हणजे बघ, आपण सुंदर असलो तरी थोडासा मेकअप करतोच ना? तसंच आहे हे.”

स्क्रीनकडे बोट दाखवत तो म्हणाला, “जस्ट मेक इट मोअर प्रेझेंटेबल. मेकअप इट!!”

“ओके सर, नक्कीच!”

“राहू दे. तू लॅपटॉप घरी घेऊन जा आणि घरी पूर्ण कर. चल, मी तुला सोडतो.”

रतीला परत हायसं झालं. मयूरशी जवळीक साधण्याची संधी समोरून होती. तेवढ्यात मयूरच्या मोबाईलची रिंग वाजली. स्क्रीनवर नाव पाहताच तो हसला.

“चला, आमच्या धर्मपत्नींचा बुलावा आला. आता निघायलाच हवं.”

असं म्हणत त्याने फोन उचलला.

“हॅलो सानी... हो, हो, निघालोच आहे. बस, अर्ध्या तासात पोहोचतो. तू जेवायला बस. मी आलोच. हो हो, घेऊन येतो तुझं आवडतं श्रीखंड. आणि पिल्लू झोपलं का? बरं! सोनूसाठी आईसक्रीम घेतो मी.”

मयूरची बायको सानिका, दिसायला सुंदर, अतिशय श्रीमंत घरची मुलगी. दोघांना एक मोठी बारा वर्षाची मुलगी आणि पाच वर्षाचा मुलगा होता. मुलाची प्रकृती जरा नाजूक होती, त्याची सतत काळजी घ्यावी लागत असल्याने तो झाल्यापासून सानिकाने कंपनीत येणे

सोडले होते. तिचा पूर्ण वेळ मुलाचं करण्यात जात होता. त्या मयूरही कामात अधिक व्यस्त असायचा.

मयूर फोनवर बोलत होता आणि रतीच्या मनात गोंधळ उडाला होता....

बघूया पुढल्या भागात काय होते ते... नक्की वाचा...

भाग २

द बूमरँग... भाग २

फोन ठेवत मयूरने रतीकडे पाहिलं आणि सोबत निघण्याचा इशारा केला. रती मात्र थोडी वरून अवघडली पण तरीही मनातून मोहरली होती. बॉससोबत एकट्याने निघायची तिला सवय नव्हती. शिवाय ऑफिसमध्ये कुणी पाहिलं तर उगाच चर्चा व्हायची. विषय हवा असूनही टाळण्याच्या हेतूने सहज ती हसत म्हणाली, “मॅडमवर खूप प्रेम आहे ना तुमचं! वाट बघत असतील त्या.”

“तिचं खूप प्रेम आहे माझ्यावर... तुला सांगू लग्न आपण नेहमी अशा व्यक्तीशी करावं जो आपल्यावर प्रेम करतो. सानिका रोज माझी वाट बघते.”

रती नुसती स्मित हसली, आणि हलकेच म्हणाली, “सर तुम्हाला वेळ होईल तुम्ही निघा हा... मी ऑटोने जाईन. तसंही मला उलट दिशेला जायचं आहे.”

“पण तुला सोडलंय हे मी तिला सांगितलं तर ती समजून घेईल.”

रती बॅग आवरत नुसतंच विचारलं, “मॅडमने इंटिरियर डिझाइनर आहेत ना? त्या आपल्या ऑफिसमध्ये जॉईन करू शकतात की.”

“हं... करू शकते. पण आता तिला जमणार नाही...आधी ती आपल्या ब्रांचला यायची.. आणि खरं सांगू? तिला नाही आवडत मी तिचा बॉस म्हणून... घरी ती माझी बॉस असते ना...”

दोघे जरा हसले. कॉरिडॉरमधून निघताना रतीला आज भारी वाटत होतं. गाडीतून जातानाही मयूरने कोणतीही अनावश्यक चौकशी केली नाही. राजेशच्या ऑफिससमोर तिला सोडून तो निघून गेला.

रती राजेशच्या ऑफिस मध्ये आली, राजेश नेहमीप्रमाणे, कॉन्ट्रॅक्टसाठी टेंडर भरत होता. रती मागून येऊन त्याच्या मिठीत शिरली, राजेश दचकला, “अगं हो बाजूला, हा फोर्म भरू दे, बघ हा टेंडर मलाच मिळणार.”

“हम्म ...असंच हो... मला तुला काही सांगायचं आहे.”

“वेडी आहेस का? हो बाजूला. नंतर बोलू आपण.”

रतीचा सारा मूड गेला होता. ती एका कोपऱ्यात बसून फोन बघत बसली होती. आज तिने मयूरला नव्याने ओळखलं होतं, नाहीतर त्याची ती ‘बोक्या’ म्हणून असलेली ओळख तिला माहित होती. मनात म्हणाली, “चाळीस पंचेचाळीस वयाचा माणूस किती समजूतदार वाटतो ना... बोलण्यात किती स्थिरता असते, नाही तर हा राजेश जेव्हा तेव्हा वचका धरल्यासारखा अंगावर धावून येतो.”

रतीला मयूर आज आवडला होता... ती विचारांच्या गर्तेत तिथेच झोपून गेली. राजेशचं काम संपलं होतं. त्याने तिला हळूच उठवलं. दोघांनी शेजारच्या मेसमधून जेवणाचं पार्सल घेतलं आणि रूमवर परतले. रूमवर आल्यावरही रतीच्या मनातून मयूरचा विचार काही केल्या जात नव्हता. त्याचा रुबाब आणि बोलणं जसं तिला नशा चढवत होतं. दिवसभर घडलेल्या गोष्टी तिच्या डोक्यात फेर धरून नाचत होत्या... आणि ती मनातल्या मनात आनंद घेत होती. दुसरीकडे राजेश मात्र थकून भागून अंथरुणावर पडला आणि काही क्षणांतच गाढ झोपला.

सकाळी रती नेहमीप्रमाणे लवकर उठली. आंघोळ करून तिने काळजीपूर्वक तयारी केली. स्लीव्हलेस सलवार-सूट घातला होता. मयूरचे ते मेकअपबद्दलचे शब्द आठवत तिने हलका मेकअप केला. आरशात स्वतःकडे पाहत तिने केसांची एक बट कानामागे सारली आणि पर्स उचलली. तेवढ्यात अजूनही अर्धवट झोपेत असलेल्या राजेशची नजर तिच्यावर पडली.

“रती, आज खूप सुंदर दिसते आहेस गं! काय विशेष आहे? एकदम तयार झालेल्या दिसत आहेस.”

रती हलकंसं हसली, “अरे, मी तुला सांगायचंच राहिलं. आज मोहिते प्रोजेक्टचं प्रेझेंटेशन मी करणार आहे.”

हे ऐकताच राजेश झटकन उठून बसला. डोळे चोळत तो आश्चर्याने म्हणाला, “काय? आणि तू मला आता सांगते आहेस?”

“अरे, काल तूच माझ्याशी नीट बोलत नव्हतास... हेच तर सांगायचं होतं मला.”

“अरे वा! काँग्रॅच्युलेशन्स! मला माहीत होतं, एक ना एक दिवस ही संधी तुलाच मिळणार. ऑल द बेस्ट! फक्त एक गोष्ट लक्षात ठेव, प्रेझेंटेशन सुरू करताना जशी आत्मविश्वासाने माझ्याशी भांडतेस ना, तसाच आत्मविश्वास ठेव. बाकी सगळं आपोआप होईल.”

रतीने खोटं रागावल्यासारखं त्याच्याकडे पाहिलं. आणि राजेश हसला. त्याने टी-शर्ट घातला, भराभर आवरलं आणि तयार झाला.

“चल, आज तुला मी ऑफिसला सोडतो,” तो सहजपणे म्हणाला.

रती ऑफिसमध्ये पोहोचली होती. तिने सकाळची कामं आटोपली आणि प्रेझेंटेशनची शेवटची एकदा उजळणी केली. सर्व फाईल्स तपासून झाल्यावर लॅपटॉप हातात घेत ती मयूरच्या केबिनकडे निघाली. मयूरला ती दुरूनच दिसली होती. खरं तर सकाळपासून त्याचं लक्ष नकळत तिच्या दिशेने जात होतं. ती कॅबिनकडे येताना दिसताच त्याने पटकन फोन कानाला लावला आणि संभाषण सुरू असल्याचा आव आणला. रती दाराजवळ थांबली. तिने हलक्याशा इशाऱ्याने, “आत येऊ का?” असं विचारलं.

मयूरने मान हलवत तिला आत येण्याची खूण केली. समोरच्या खुर्चीकडे हात दाखवत बसायला सांगितलं आणि तो फोनवर बोलतच राहिला. रती शांतपणे बसूनही चोरून त्यालाच बघत होती. तिच्या हातातला लॅपटॉप घट्ट धरलेला होता. काही क्षणांनी मयूरने फोन ठेवला आणि खुर्चीत रेलून तिच्याकडे पाहिलं.

“येस, मिस रती. काय काम होतं? सॉरी, जरा बिझी होतो. आता बोलू शकतो आपण.”

रती थोडी गडबडली. “सर... ते मोहिते प्रोजेक्टचं प्रेझेंटेशन... एकदा बघता का?”

“अरे हो!” मयूर कपाळावर हात मारत म्हणाला. “मी तर विसरलोच होतो. एवढे प्रोजेक्ट्स एकाच वेळी सुरू आहेत की कधी कधी गोंधळून जातो. बोल...”

“सर, जवळजवळ सगळं पूर्ण आहे. फक्त तुम्ही एकदा परत बघितलं तर...”

मयूरने तिचं वाक्य मध्येच थांबवलं. “नो वरी. माझा पूर्ण विश्वास आहे तुझ्यावर. आपण चार वाजता भेटू. आत्ता माझी एक महत्त्वाची मिटिंग आहे. खरं सांगायचं तर मला आत्ता वेळ देता येणार नाही.”

“सर, तुम्ही एकदा बघितलं तर मला जरा विश्वास येईल ना! म्हणजे माझी ही पहिलीच वेळ आहे.”

रतीच्या आवाजातला ताण मयूरच्या लक्षात आला... आणि त्याला तर ती हवीच होती कॅबिनमध्ये... तो पुढे काही बोलणार इतक्यात त्याच्या लॅपटॉपवर कॉलची सूचना आली. ऑनलाइन मिटिंग सुरू होणार होती.

मयूरने स्क्रीनकडे पाहिलं, “जॉईन विथ मी. क्लायंटसमोर कसं बोलायचं, प्रश्नांना कसं उत्तर द्यायचं, हे कळेल.”

रतीने मान हलवली आणि त्याच्या समोरच्या खुर्चीत जाऊन बसली.

पुढचा अर्धा तास मयूर पूर्णपणे मिटिंगमध्ये गुंतला होता. आत्मविश्वासाने बोलणं, समोरच्याचं म्हणणं ऐकून घेणं, सगळं... रती बारकाईने सगळं पाहत होती. मिटिंग संपल्यावर मयूरने लॅपटॉप बंद केला.

“हे असंच प्रेझेंट करायचं आहे तुला. आणि माझी खात्री आहे, तू चांगलं करशील.”

तो तिच्या जवळ सरकला. प्रोत्साहन देण्याच्या हेतूने त्याने तिच्या हातावर हलकेच हात ठेवला.

“घाबरू नकोस. मी त्या मिटिंगमध्ये असणार आहे. काही अडचण आली तर मी सांभाळून घेईन. तू फक्त आत्मविश्वासाने बोल.”

“ओके सर. थँक यू.”

तिने हसतच तिचा हात अलगद बाजूला घेतला. उठली आणि तिच्या डेस्ककडे परत आली. तिच्या मनात अनेक विचार एकाच वेळी फिरत होते. मयूर तिचा वरिष्ठ अधिकारी होता. प्रमोशन, प्रोजेक्ट, जबाबदाऱ्या... अनेक गोष्टींमध्ये त्याचा प्रभाव होता. हे रतीला माहीत होतं. म्हणूनच त्याचा विश्वास जिंकणं तिच्यासाठी आवश्यक होतं... पुढे प्रमोशन सायकल येणार होती. आधीच जयू आणि पाटील शर्यतीत होते. दोघांचाही अनुभव तिच्यापेक्षा जास्त होता. वरिष्ठ व्यवस्थापनात त्यांची ओळखही चांगली होती. त्यामुळे मोहिते प्रोजेक्ट तिच्यासाठी केवळ एक प्रोजेक्ट नव्हता; ती तिच्या प्रमोशनकडे जाणारी पहिली पायरी होती. पण तिला माहीत होतं की चांगलं काम केलं म्हणजे प्रमोशन हमखास मिळतं, असं नसतं.

दोन वर्षाआधी करुणाला सुद्धा अशी संधी मिळाली होता पण तिला प्रमोशन मिळाले नव्हते, मिळालं होतं ते अधिक जबाबदाऱ्या, ताण आणि तेवढाच पगार... त्यात भर म्हणजे तिचा आत्मविश्वास कुठेतरी हरवला होता. त्या दिवसानंतर करुणाच्या चेहऱ्यावरचं उत्साहाचं हास्य हळूहळू नाहीसं झालं होतं. ऑफिसचं राजकारण रतीला माहित होतं... कोण कोणाच्या गटात, कोणाची वरिष्ठांशी जवळीक, आणि कोण पडद्यामागे राबत राहतं... हे सगळं ती गेली काही वर्षं शांतपणे पाहत होती. मग तिची मेहनत तिला अशीच वाया जाऊ द्यायची नव्हती...

चार वाजेपर्यंत रती कुणाशीच बोलली नव्हती. मिटिंग जसजशी जवळ येत होती, तसतशी तिची धडधड वाढत होती. तिने पुन्हा एकदा सर्व स्लाईड्स तपासल्या. नोट्स पाहिल्या. वॉशरूममध्ये जाऊन केस नीट केले, हलकासा मेकअप केला आणि स्वतःकडे आरशात पाहत एक खोल श्वास घेतला. मिटिंग रूममध्ये पोहोचल्यावर तिने प्रोजेक्टर सुरू केला, लॅपटॉप जोडला आणि सगळं व्यवस्थित तयार करून ठेवलं. चार वाजून काही मिनिटं झाली आणि दार उघडलं. मयूर मोहिते बिल्डर्सच्या मॅनेजरसोबत आत आला. त्यांच्यासोबत आणखी दोन अधिकारी होते. मयूरने सर्वांची ओळख करून दिली. क्षणभर सगळ्यांच्या नजरा रतीवर स्थिरावल्या. तिने हलकंसं स्मित केलं आणि प्रेझेंटेशन सुरू केलं. रतीने तिच्या पद्धतीने प्रेझेंटेशन केलं; पण अनुभव कमी असल्यामुळे ती फार काही बोलू शकली नाही. ती उणीव मयूरने भरून काढली. उत्तमरीत्या मुद्दे मांडत आणि प्रेझेंटेशनला अधिक प्रभावी रूप देत त्याने मोहिते बिल्डर्सच्या मॅनेजरला पूर्णपणे पटवून दिलं. प्रोजेक्ट साइन होण्याची शक्यता आता जवळजवळ निश्चित झाली होती. रतीला मिटिंग रूममध्ये ठेवून मयूर मॅनेजरसोबत त्यांना बाहेर सोडण्यासाठी गेला. रती मात्र मयूरचा विचार करत राहिली. काही वेळाने तो रुममध्ये आला,

“वॉव, रती! तू करून दाखवलंस. ग्रेट! येस!”

“सर, मी... तुम्ही मदत केली मला.”

“मग आता तू कर...”

“म्हणजे?”

“म्हणजे थांबणार आहेस ना? प्रोजेक्ट लीड करायचा आहे ना तुला? काही औपचारिकता आहेत. सहानंतर आपण दोघं मिळून त्या पूर्ण करू.”

रती पटकन म्हणाली, “हो सर, मी थांबते.”

ती आनंदात खोलीतून बाहेर आली. ऑफिसमध्ये सर्वांना माहित झालं होतं की रती मोहिते प्रोजेक्ट लीड करणार आहे म्हणून. सर्व तिला अभिनंदन देत होते. तीही भारावून गेली होती. रती तिच्या जागेवर येताच तिने लगेच राजेशला फोन केला आणि सगळी हकीकत सांगितली. तिच्या आवाजातला आनंद ऐकून राजेशही खूप खुश झाला.

“वा! मस्तच. मला माहीत होतं, संध्याकाळी घ्यायला येतो मी.”

“अरे, आजही मला जरा वेळ होईल. माझं काम झालं की मी तुला फोन करते. उगाच इथे येऊन काय करशील?”

“ठीक आहे. फोन कर, मी मग लगेच निघतो,” राजेश म्हणाला.

फोन ठेवल्यावर रती पुन्हा कामाला लागली. हळूहळू सहा वाजायला आले. तेवढ्यात जयू पुन्हा तिच्या डेस्कजवळ आली.

“रती, आजही थांबणार आहेस का गं?”

रती थोडी अवघडून म्हणाली, “हो. पण राजेश येतोय मला घ्यायला आज. तू हो पुढे.”

“हं...” एवढंच म्हणत जयू तिथून निघून गेली. तिच्या चेहऱ्यावर काहीतरी बोलायचं होतं,नजरेत हलकीशी चिंता होती; पण तिने काहीच बोलून दाखवलं नाही. थोड्याच वेळात ऑफिस रिकामं व्हायला लागलं. एकामागून एक कर्मचारी घरी निघून गेले. कॉरिडॉरमधली वर्दळ कमी झाली. तोच तिचा फोन वाजला. मयूरने फोन करून तिला केबिनमध्ये बोलावलं होतं.

रतीने तिचा लॅपटॉप घेऊन केबिनमध्ये पोहोचली तेव्हा मयूर शॅम्पेनची बाटली हातात घेऊन उभा होता. ती दिसताच तो म्हणाला, “या, या मिस रती! तुमच्या... नाही, तुझ्या यशाचा हा आनंद कसा साजरा न करता चालेल? कम ऑन, सीट. ड्रिंक्स घेतेस ना?”

“सर...”

“नो फॉर्मॅलिटी. सीट...”

मयूरने शॅम्पेन ओपन केली, ग्लास भरला आणि रतीच्या अगदी जवळ येत म्हणाला, “चिअर्स... हे तुझ्या यशासाठी! अरे, आपण तुला खूप उंच घेऊन जाऊ. यू आर गोइंग टू रॉक, रती. यू नो, यू आर द स्पार्क...!” रतीने तिचा पेग अजून संपवला नव्हता. ती अजूनही हे सर्व बघून चकित होती. तसा मयूर म्हणाला, “अगं रती, काय हे? फिनिश इट. मी पिझ्झा ऑर्डर केला आहे. येईल आता. लेट्स एन्जॉय.”

“सर... पण?”

“सर-वगैरे काही नाही. तू मला ‘मयूर’ म्हटलंस तरी हरकत नाही.”

रतीला मयूरचं असं वागणं जरा अपेक्षित नव्हतं पण आवडलंही होतं, ती तरुण आणि तो असा मध्यम वयाचा मग असं वागणं काही तिला पचत नसलं तरी भावलं होतं. मनात भावना डोकावत होत्या... समोर ठेवलेल्या ग्लासमध्ये ह्याला किती उतरवायचा ह्याच्या विचारत ती होती तर त्याने समोरून तिच्या हातात ग्लास दिला. रतीने एका दमात तिचा पेग संपवला. काही वेळात तिला चढली होती आणि मयूर आता तिला दोन दोन दिसायला लागला होता... बसं मग जे झालं ते दोघांच्या मर्जीने झालं. रतीने पूर्णपणे स्वतःला मयूरच्या स्वाधीन केलं होतं. आणि मयूरलाही आज बऱ्याच दिवसांनी नवीन चव चाखायला मिळाली होती. ऑफिसचा सोफा आणि शॅम्पेनने सारं काही पूर्ण केलं. काही वेळात दारावर नॉक झालं, आणि दोघेही भानावर आले, रती लगेच वाशरूमला गेली आणि मयूरने सारं आवरत दार उघडलं. पिझ्झा आला होता. बॉय तो ठेवला, नंतर मयूरने त्यालाही घरी जायला सांगितलं. रती आवरून आली आणि मयूरनेही आवरलं, दोघे आता असे होते जसं काहीच झालं नव्हतं... बराच वेळ शांतता होती दोघात. मग मयूर हळूच म्हणाला, “आय लाईक इट... तू जरा वेगळी आहेस गं. ना कुरकुर ना काही... कुल... अशीच मला खुश करत राहा, मग बघ तू कुठपर्यंत पोहोचतेस.”

रतीनेही हळूच नजर मिळवली, “सर, तुम्ही पण ना! मला वाटलं नव्हतं तुम्ही असे असाल...”

“म्हणजे? अगं, लग्न झालं असलं म्हणजे काय भावना नसतात? आणि तुझ्यासारख्या रूपाला आणि टॅलेंटला जवळून अनुभवण्यात काही औरच मजा आहे.”

“सर मी जरा...”

“हुम्म... नो नो.. काही वाटून घेऊ नको... हे तुझ्या माझ्यात फक्त. कुल! विसर...”

त्याने तिचा हात पकडला तोच राजेशचा फोन आला, मयुरने तिचा हात सोडला, आणि तो गुणगुणत मागे झाला. रती कोपऱ्यात गेली आणि राजेशला पंधरा मिनिटांनी यायला सांगितलं. “सर, मला निघायला हवं, राजेश येत आहे.”

“हा कोण? ओ... तू सोबत राहते त्याच्या रिलेशनशिपमध्ये... भारीच आहे तू. नो वरी!”

“सर असं काही नाही, आम्ही मित्र आहोत चांगले!”

ती आवरत तिच्या जागेवर आली. मयूरनेही आवरलं आणि तोही मागेच खाली आला, रतीचा उलटा सलवार त्याने पहिला, “काय रती, सलवार उलटा घातला की काय तू घाईघाईत... जा नीट कर आधी...”

ती जाणार तोच राजेश तिकडे आला, त्याची नजर पडण्याआधी ती निघाली... पण...

त्याची नजर पाठमोऱ्या मयूरवर पडली. “मयूर सर, हाऊ आर यू?” तो म्हणाला.

“तू राजेश, राईट?” मयूरने राजेशशी हस्तांदोलन केलं.

पुढे तो म्हणाला, “राजेश, तू खूप लकी आहेस. रती इज सो इंटेलिजंट.”

राजेशने मान हलवली.

“येस, आय डू नो इट. शी इज. लेट्स मीट समटाइम.”

“श्युअर. आय हॅव टू गो. यू नो, माय वाइफ इज वेटिंग फॉर डिनर.”

तेवढ्यात रती आली होती. तो रतीकडे वळून म्हणाला, “रती, तू पुढच्या मिटिंगची तयारी करून घे. उद्या आपल्याला मोहिते साइटवर जायचं आहे.”

“ओके, सर.”

मयूर पुन्हा राजेशकडे पाहत म्हणाला, “राजेश, एक्सक्यूज मी. आय हॅव टू गो. यू गाइज कॅरी ऑन.”

असं म्हणत तो तिथून निघून गेला... कार्ड पंच करताना त्याने मागे वळून रतीला बाय केलं आणि निघून गेला. रतीला बराच वेळ लागला राजेशची नजर मिळवायला. ती पर्समध्ये सामान टाकत होती आणि तेच पुन्हा काढत होती. मनात गोंधळ उडाला होता. आणि इकडे राजेश ऑफिस बघून मानोमन अशाच ऑफिसच स्वप्न बघत होता. रतीने दीर्घ श्वास घेतला आणि राजेशसोबत निघाली कारण आज राजेशने तिच्यासाठी काही खास प्लॅन केला होता.

मयूरने त्याचे फासे फेकले होते... की रतीने... पण दोघेही फसले होते हे मात्र नक्की.

भाग ३

भाग ३- द बूमरँग...

रती घरात येताच आधी शॉवर घ्यायला निघून गेली. राजेशने येताना पिझ्झा घेतला होता. त्याने तो ओव्हनमध्ये गरम केला, दोन प्लेट्स तयार केल्या. रतीच्या आवडीचं म्युझिक लावलं. घरात कँडल्स लावल्या. त्याने सगळा माहोल अगदी रोमँटिक करून ठेवला होता.

रतीने आधी अंगावर गार पाणी घेतलं. आपण आज काय केलं हे तिला आठवत होतं पण त्यात मयूर सर सगळं करूनही कसे स्थीर आहेत ह्याचेही तिला नवल होते. आता प्रमोशन होणार असे तिला मनोमन वाटू लागले होते. त्यात थोडा अपराधीपणाही होता पण चालायचं ह्या विचारावर ती परत परत येत होती. विचारांच्या गर्दीत होती आणि तोच राजेशने आवाज दिला,

“रती, किती वेळ लावशील गं? ये ना आता. कधीचा वाट बघतोय. भूक लागली आहे मला...” ©उर्मिला देवेन

रतीने सर्व आवरलं आणि केसांना टॉवेल बांधून ती बाहेर आली. हॉलमध्ये आली तर सगळं कसं रम्य वाटलं तिला; पण हवी ती दाद ती राजेशला देऊच शकली नाही.

नंतर राजेशच तिच्यासमोर आला. त्याने तिला मिठीत घेतलं. तिचे केस ड्रायरने कोरडे केले. तिला मिठीत घेऊन बसवलं. रती मात्र मनातून पार गोंधळली होती. तिचा उलटा सलवार त्याच्या नजरेत आला नसेल ना, की आला असेल, याच विचारात ती होती. तरीही ती गुमान, शांतपणे राजेशला साथ देत राहिली.

शेवटी राजेशने तिच्या मांडीवर डोकं ठेवलं. “रती, काय झालं मिटिंगमध्ये? झाली सगळी फॉर्मॅलिटी? तूच करणार आहेस ना हा प्रोजेक्ट लीड? आपल्याला खूप मदत होईल गं याची.”

रतीने शांतपणे उत्तर दिलं, “हो... करणार आहे. म्हणजे मी काय नाही केलं त्यासाठी... ”

“अगं हो, माहित आहे मला.”

“म्हणजे?”

“म्हणजे तू मेहनती आहेस गं, एवढचं. आणि एकदा का माझा बिझनेस सेट झाला, की मी कुठे तुला दुसरीकडे काम करायला देणार आहे? अरे, माझी एवढी टॅलेंटेड होणारी बायको...”

“बायको? तू लग्न करणार तर माझ्याशी?”

“अरे म्हणजे, काय तीन वर्ष सोबत राहतोय आपण... आयुष्भर राहू शकतो म्हणजे.. टेस्टिंग झाली आता... आता कसं एक ब्रेक पाहिजे मला... भांडवल पाहिजे म्हणजे मला सेटअप अजून उत्तम करतात येईल.”

“हुम्म्... बघ मी काय काय करते आता...”

ती उठली आणि खाण्याचं बघू लागली, “हे काय, तू पण पिझ्झा घेतला काय रे?”

“मी पण म्हणजे?”

“अरे आज लेट झालं ना तर मयूर सरांनी मागवला होता... काही आवडला नव्हता मला.”

त्याने तिच्या तोंडात एक बाईट भरवला, “पण हा मी भरवत आहे, आवडेल तुला.”

असं म्हणत तो तिच्या आणखी जवळ आला. त्याच्या श्वासाचा आवाज आणि त्या उष्णतेने ती शहारली; पण आज तिची अस्वस्थता वेगळीच होती. तिच्या मनातून मयूरचा भास काही केल्या जात नव्हता. राजेश मात्र तिला सोडत नव्हता. तिच्या मनात विचारांचं वादळ सुरू असतानाच तो तिच्या अधिक जवळ सरकत गेला. रती मात्र निःशब्द पडून राहिली. कोणतीही प्रतिक्रिया न देता, कोणतीही साद न देता. काही वेळानंतर राजेश शांत झाला. राजेश निवांत झोपला; पण रती मात्र विचारात जागीच होती... उद्या मयूरची काय प्रतिक्रिया असेल ह्याची तिला जास्त ओढ होती. प्रमोशन हवं होतं, पैसा हवा होता राजेशच्या नवीन सेटअपसाठी. एका वेळी तिच्या मनात विचार आला, आज जे घडलं ते राजेशला सांगून मोकळं व्हावं... पण त्याला सोडूनही ती मयूरची तर होऊ शकत नव्हती. शिवाय तिच्या घरी राजेशसाठी काही कुरकुर नव्हती फक्त त्यांनी लवकर लग्न करावं हाच वडिलांचा आग्रह होता. पण त्यांना कुठे माहित होतं की हे दोघं आधीच सोबत राहत आहेत ते.

सकाळी राजेशला लवकर निघायचं होतं, त्यामुळे तो उठून गेला होता. रती आरामशीर तयार होऊन ऑफिसला पोहोचली. मयूर ऑफिसमध्ये नव्हता. सारा दिवस ती काम करत राहिली, पण तो काही आला नव्हता. आज साइटवर जायचं होतं; पण अजूनही मयूर सर आले नाहीत, या विचाराने आणि अशा अनेक विचारांनी रती डोक्याला हात लावून बसली होती. तोच तिच्या मोबाईलवर मेसेज आला. हळूच तिने तो पाहिला तर तो मयूरचा होता. त्याने तिला साइटवर बोलावलं होतं. रतीला हायसं वाटलं. तिने लगेच कंपनीची कॅब बोलावली आणि ती निघाली.

मयूरसोबत तिने ती संध्याकाळ छान घालवली. सोबत डिनर झालं आणि मग मयूर तिला हलकेच म्हणाला, “या वीकेंडला काय करतेस?”©उर्मिला देवेन

“काही नाही. आराम करेन. खूप काम झालं आहे. घरी जाऊन येईन. माझ्या भावाला फीासाठी पैसे हवे होते, त्याच्याशी जाऊन बोलते.”

मयूर पटकन म्हणाला, “किती हवेत त्याला? मी काही करू शकतो का?”

“सर, त्याला प्रवेश हवा आहे; पण फी खूप जास्त आहे म्हणून...”

“असं! किती हवेत ते विचार आणि दे त्याला. मला तुला असं काळजीत पाहवत नाही. मी तुला ट्रान्सफर करतो.”

“पण सर, तुम्ही का?”

“इन्सेन्टिव्ह समज गं... मी बघतो काय ते. आणि घरी प्रमोशन होणार आहे, हेही सांग.”

“सर...”

रती एकदम आनंदाने ओरडली. त्याने तिला गप्प करत म्हटलं, “अगं, हा मोहिते प्रोजेक्ट पूर्ण कर. मग प्रमोशनचं मी बघतो.”

अजून रतीला काय हवं होतं? मयूरनेही तिला त्याच्या जाळ्यात ओढलं होतं. ती आनंदात होती, तर तो हळूच म्हणाला, “मग बुक करू ना मी हॉटेल? तू येशील ना उद्या, ऑफिस झाल्यावर?”

रती जरा वेळ थांबली. काहीच बोलली नाही.

त्याने तिच्या शांततेला होकार समजून बुकिंग केली.

तशी ती म्हणाली, “सर... सानिका मॅडमला कळलं तर?”

“अशा गोष्टी माहित होऊ द्यायच्या असतात काय गं? तू आणि मी जवाबदार आहोत, उद्या क्लायंट मिटिंग आहे आपली हॉटेलरूममध्ये... एवढं कळत नाही तुला?”

रती स्मित हसली... तिच्या मनात मात्र विचारांचं चक्र सुरू होतं. “ह्याला उगाच ऑफिसमध्ये बायका बोक्या म्हणत नाहीत... पण मला फायदा होत असेल तर?”

मयूरने तिच्यासमोर हात हलवत विचारलं, “हे रती कुठे हरवलीस? निघायला हवं आता, माझी बायको नाहीतर फोन करणार...”

रती भानावर आली. दोघांनी आवराआवर केली आणि काही वेळातच ते दोघे दोन वेगळ्या दिशांना निघून गेले.

पुढच्या सहा महिन्यांत रतीचं प्रमोशन झालं. जयू आणि पाटील आता तिच्या हाताखाली काम करत होते. पगार वाढला होता. मयूरच्या ओळखीचा आणि संपर्कांचा राजेशलाही खूप फायदा झाला होता. त्याचा व्यवसाय हळूहळू स्थिर व्हायला लागला होता. आणि त्यातच आता रतीच्या घरी लग्नाची घाई सुरू झाली होती. रतीने मोहिते प्रोजेक्ट यशस्वीपणे पूर्ण केला होता आणि आता ती पुढचा प्रोजेक्ट हाताळणार होती. वर्षभरात ती कुठच्या कुठे पोहोचली होती. मयूरला खुश ठेवणं तिच्यासाठी आता काही नवीन किंवा अवघड राहिलं नव्हतं. पण बाबांना आता थांबवणं कठीण होत चाललं होतं. त्यातच ऑफिसमध्ये तिची आणि मयूरची चर्चा वाढत असल्याचंही तिच्या लक्षात आलं होतं. कॉरिडॉरमधल्या कुजबुजी, तिच्याकडे वळणाऱ्या नजरा आणि अचानक शांत होणाऱ्या गप्पा तिला बऱ्याच गोष्टी सांगून जात होत्या. तिलाही परिस्थितीची पूर्ण जाणीव होती. म्हणूनच तिने पुढे स्वतःची सुटका कशी करता येईल, याचा विचार सुरू केला होता. सावधपणे तिने काही पुरावे गोळा करायलाही सुरुवात केली होती. मयूरसोबत वावरताना आणि राजेशला सांभाळताना तिने एवढं तरी शिकून घेतलं होतं की, कोणताही खेळ कायम एकाच नियमांनी चालत नाही. आणि वेळ आली तर स्वतःचं संरक्षण करण्यासाठी स्वतःच तयार राहावं लागतं. ©उर्मिला देवेन

बाबांना तिने नवीन प्रोजेक्टपुरता वेळ मागितला होता; पण तिला आता यशाची ओढ लागली होती. नुसती मेहनत काहीच देत नाही, हे तिच्या मनात जणू ठाम झालं होतं. मयूर आणि राजेश दोघेही तिच्या तालावर नाचत होते. कोण कुणाचा फायदा घेत होतं, हे फक्त त्याचं त्यालाच माहीत होतं. इथे कुठेही भावना नव्हत्या... सगळेच एकमेकांचा वापर करत होते. पण जे पेरतो ते कधीतरी उगवतंच... नाही का?

त्या दिवशी मयूर वेळ काढून ऑफिसला आला. रती त्याच्या केबिनमध्ये बसली होती.

“रती, त्या नव्या मुलीला तुझ्या प्रोजेक्टमध्ये घे. ट्रेन हर.”

रती दचकली. “सर, तिला अजून काहीच अनुभव नाही...”

“मी म्हणतोय ना?”

मयूर काही क्षण शांत राहिला. मग किंचित हसत म्हणाला,

“नवीन लोकांना संधी द्यायला हवी. जशी मी तुला दिली होती.”

तो तिच्याकडे पाहत पुढे म्हणाला, “स्वतःकडे बघ... कशी होतीस आणि आज कुठे पोहोचली आहेस.”

क्षणभर थांबून त्याने स्मित केलं... तिला स्पर्श करत म्हणाला, “आय लाईक इट... म्हणूनच तू मला आवडतेस ना.”

आता मात्र रती शांत झाली. गोष्ट तिच्या लक्षात आली होती. पण तीही गेल्या दीड वर्षापासून मयूरसोबत जवळून काम करत होती. मयूरला कसं हाताळायचं, हे तिने चांगलंच आत्मसात केलं होतं. नुसता होकार देत ती त्याच्या जवळ आली.

“सर, आज थकलेले दिसत आहात तुम्ही. बाहेर जायचं का? जरा वेळ गप्पा मारू. मलाही नवीन प्रोजेक्टबद्दल बोलायचं आहे. लेट्स सॉर्ट इट आऊट.”

मयूरला अजून काय हवं होतं? घरी सानिका नेहमी मुलाच्या कामात व्यस्त असायची. तिच्या अंगाला येणारा औषधांचा वास त्याला त्रास देत असायचा. त्यात नव्या नव्या फुलांवर भिरभिरणारा मयूर आता रतीपासूनही काहीसा कंटाळला होता. रती आता त्याला नकोशी वाटत असली, तरी ती हवीशीही वाटायची, हेही तितकंच खरं होतं. आणि अजून कुणी नवीन त्याच्या जाळ्यात अडकलं नव्हतं. होकार देत तो तिथून निघून गेला. रतीला आता गोष्टी अधिक स्पष्टपणे समजू लागल्या होत्या. त्यात ती चतुर होती. तिने कधीच मयूरला हलक्यात घेतलं नव्हतं. कामाचा पूर्ण मोबदला कसा मिळवायचा, हे तिला चांगलंच माहीत होतं.

मालिनीने जॉइन केल्यापासून मयूरमध्ये काहीसा बदल झाला होता, हेही तिच्या लक्षात आलं होतं. सत्तेच्या, आणि स्वार्थाच्या खेळात कुणी कुणासाठी थांबत नाही, हे ती शिकली होती. एक सुस्कारा टाकत ती पुन्हा तिच्या कामाला लागली.

इकडे, गेल्या वर्षभरापासून ऑफिसमधला स्टाफ जे काही पाहत होता, ते त्यांच्या मनात कुठेतरी खदखदत होतंच. कुजबुज, संशय, अचानक मिळणाऱ्या संधी आणि रतीच्या झपाट्याने होणाऱ्या प्रगतीकडे सगळ्यांचंच लक्ष होतं. त्यातल्या काही गोष्टी आधीच वरिष्ठांच्या कानावर घालण्याचा प्रयत्न झाला होता; पण ठोस पुरावे नसल्यामुळे त्या चर्चा तिथेच थांबल्या होत्या. मालिनी जॉइन झाल्यापासून जयू अधिकच सावध झाली होती. गेल्या काही महिन्यांत तिने अनेक गोष्टी पाहिल्या होत्या. काही नजरा, मिटिंग्ज आणि काही असे प्रसंग, जे तिला योगायोग वाटत नव्हते. तिला पुन्हा एक रती तयार होताना पाहायचं नव्हतं.

शेवटी मोठी हिंमत करून तिने निनावी संदेश सानिकाला पाठवला. त्या संदेशात फार काही लिहिलं नव्हतं. फक्त एक हॉटेलचा पत्ता आणि वेळ होती. बाकी निर्णय सानिकाने घ्यायचा होता.

दरम्यान, रती ऑफिसमधून निघताच पाटील आणि आणखी काही सहकारी एकत्र आले. त्यांनी थेट वरिष्ठ अधिकाऱ्यांची भेट घेतली आणि त्यांना जे काही माहिती होतं ते सगळं सांगितलं. पण मयूरचा दबदबा प्रचंड होता. कंपनीच्या अनेक महत्त्वाच्या प्रोजेक्ट्समध्ये त्याचा सहभाग होता. व्यवस्थापनात त्याचं वजन होतं. त्याच्याविरोधात उभं राहणं म्हणजे मोठा धोका पत्करणं होतं. म्हणूनच कुणीही लगेच विश्वास ठेवायला तयार नव्हतं. ‘आम्ही चौकशी करू,’ एवढंच उत्तर मिळालं होतं.

मयूर नेहमीप्रमाणे हॉटेलमध्ये पोहोचला. रतीही तिथे आली होती. दोघांनी रीतसर हॉटेलच्या परिसरात मिटिंग घेतली. तोवर सगळं सुरळीत होतं. सानिकाही तिथे जवळपास पोहोचली होती. सुरुवातीला तिलाही सगळं तसं साधं आणि व्यावसायिकच वाटलं, जसं मयूर नेहमी सांगत असे. पण काही वेळाने मयूर आणि रती दोघेही तिच्या नजरेआड झाले. बराच वेळ वाट पाहूनही ते कुठेच दिसले नाहीत, तेव्हा नाइलाजाने तिने रिसेप्शनवर चौकशी केली. आणि तिला जे समजलं, ते तिच्यासाठी धक्कादायक होतं. खोलीपर्यंत जाऊन सामना करण्याचं धैर्य तिच्यात नव्हतं. तिचे पाय अक्षरशः थरथरत होते. काही क्षण ती तशीच स्तब्ध उभी राहिली आणि मग कोणालाही काही न सांगता घरी परतली. रती कोण, कुठली आहे, याबद्दल तिला काहीच करायचं नव्हतं. पण मयूरने केलेला विश्वासघात तिच्यासाठी असह्य होता. घरी पोहोचताच तिने तिच्या वडिलांना फोन केला. काही वेळातच त्यांच्या विश्वासू माणसांना हॉटेलवर पाठवण्यात आलं. त्यानंतर जे घडलं, त्याने परिस्थिती पूर्णपणे बदलून गेली. मयूर आणि रती दोघांनाही सानिकाच्या वडिलांच्या माणसांनी रंगेहात पकडलं. प्रसंग समोर येताच मयूर स्वतःची बाजू मांडण्याचा आटोकाट प्रयत्न करू लागला. तो सानिकाच्या वडिलांना समजावून सांगत होता की रतीने त्याला कसं जाळ्यात ओढलं, कशी त्याचा गैरफायदा घेतला... प्रमोशन मिळवून घेतलं.... आणि...

दुसरीकडे रतीही स्वतःची बाजू मांडत होती. फरक एवढाच होता की तिच्याकडे काही पुरावे होते. कदाचित तिने ते याच दिवसासाठी जपून ठेवले होते. मेसेजेस, व्यवहारांचे तपशील आणि काही नोंदी तिच्याकडे होत्या. त्यामुळे सगळा दोष तिच्यावर ढकलणं तितकं सोपं नव्हतं. सानिकाच्या वडिलांनी परिस्थिती शांतपणे ऐकून घेतली. रतीला त्यांनी तिथून जाऊ दिलं. पण मयूरला मात्र त्यांनी चांगलंच धारेवर धरलं होतं. त्या रात्री पहिल्यांदाच मयूरच्या आत्मविश्वासाला तडा गेला होता... अनेक फुलांवर भिरभिरणारा तो, यावेळी चुकून अशा फुलावर विसावला होता, ज्याच्या पाकळ्यांआड काटे लपलेले होते. इतरांना आपल्या जाळ्यात ओढण्याची सवय असलेल्या मयूरलाच आज स्वतःच्या खेळाचा बूमरँग बसला होता....

द बूमरँग... अंतिम भाग

त्या रात्री मयूर घरी परतला, तेव्हा घरात अजब शांतता होती. सानिका हॉलमध्ये बसली होती. डोळे रडून सुजलेले होते; पण आता त्यात अश्रू नव्हते. ते कोरडे झाले होते. उरली होती ती फक्त वेदना आणि तुटलेला विश्वास. मयूर काही बोलणार इतक्यात तिने हात वर केला.

“एक शब्दही बोलू नकोस.”

मयूर थबकला. “सानिका, मी समजावून सांगतो... अगं ती रती तशीच आहे... तिने अडकवलं...”

“नको... मला काहीही ऐकायचे नाही.”

तिचा आवाज शांत होता, पण त्यातली धार मयूरला पहिल्यांदाच जाणवली.

“आजवर तू किती खोटं बोललास, किती वेळा फसवलंस, हे मला माहीत नाही. पण आज मला एक गोष्ट नक्की कळली.”

ती उठून त्याच्यासमोर उभी राहिली.

“मी तुझी पत्नी होते. पण तू मला कधीच समजून घेतलं नाही... मला वाटलं तू कामात आहेस... म्हणून मी सारं आनंदांत सांभाळत होते. पिल्लूला किती गरज आहे आपली... आणि तू, हे असलं बाहेर करत होता. काय कमी पडली रे तुला अशी? ती तुझ्या अर्ध्या वयाची मुलगी... मला वाटलं सुद्धा नाही जेव्हा तू तिचं नावं घरात घ्यायचा... त्या मुलीने तुला वापरलं की तू... हे मला समजून घ्यायचे नाही. माझा संबंध तुझ्याशी होता रे.”

मयूरकडे उत्तर नव्हतं. त्याला वाटलं होतं, रती गुमान गप्प बसेल आणि नेहमीप्रमाणे हेही प्रकरण त्याचं त्याचं काही दिवसांनी शांत होईल. पण ह्या वेळी सानिकाला कसं समजलं हे त्याला कळायला मार्ग नव्हता... ह्यात रतीचा काहीतरी डाव असणार हे त्याच्या लक्षात आले होते. मालिनीला टीममध्ये घ्यायच्या चर्चेनंतर रतीच्या चेहऱ्यावरची इर्षा त्याने टिपली होती पण ती असं काही करेल हे तो विचारही करू शकत नव्हता. आणि आता यावेळी सानिकाच्या चेहऱ्यावर त्याला काहीतरी वेगळंच दिसत होतं. पुढचे काही दिवस एकाच घरात असूनही दोघे अनोळखी माणसांसारखे राहिले. ना भांडणं, ना आरडाओरडा. फक्त शांतता. आणि ती शांतता कोणत्याही वादापेक्षा अधिक भयंकर होती. एका सकाळी मयूर ऑफिसला निघत असताना सानिकाने त्याच्यासमोर एक फाईल ठेवली.

“हे काय आहे?”

“वाच.”

त्याने फाईल उघडली. घटस्फोटाचे कागद होते. क्षणभर त्याचा श्वास अडकला.

“सानिका... तू खरंच हे करते आहेस?”

“हो... तू नातं आधीच तोडलं होतंस. बाबांनी तुझी चौकशी केली आहे. मी पिल्लूचं करण्यात व्यस्त होते आणि ती मजा मारण्यात... असो मी सही केली आहे.”

मयूर पहिल्यांदाच पूर्णपणे निरुत्तर झाला. “आपल्या मुलाचा विचार तरी कर.”

“मी करते आहे. म्हणूनच हा निर्णय घेते आहे. त्याला खोटेपणा शिकवायचा नाही मला. मी समर्थ आहे त्याचं करायला... आणि तू बाप म्हणून करत काय होतास... तुला तर अर्ध्या वयाच्या मुली हव्या असायच्या. बाबांनी निर्णय माझ्यावर सोपवला आणि आणि मी तो आज घेतला.”

काही आठवड्यांत सानिका मुलाला घेऊन माहेरी गेली...

इकडे ऑफिसमध्येही चौकशी सुरू झाली होती. दरम्यानच्या काळात रतीने योग्य वेळी स्वतःला त्या सगळ्यातून बाहेर काढलं होतं. तिने दुसऱ्या कंपनीची ऑफर स्वीकारली. आणि सगळं उघड होण्याआधी कंपनी सोडली. प्रमोशन, पैसा, प्रतिष्ठा तिला मिळाली होती; पण त्या बदल्यात तिने काय गमावलं, याचं उत्तर तिच्याकडेही नव्हतं...

दोन वर्षांनी रती आणि राजेशचं लग्न घरच्यांच्या संमतीने मोठ्या थाटामाटात झालं. राजेशचा व्यवसाय आता चांगलाच स्थिरावला होता. रतीने खूप मदत केली होती त्याला. मोठं घर, गाडी, प्रतिष्ठा... ज्या आयुष्याचं स्वप्न दोघांनी पाहिलं होतं, ते जणू प्रत्यक्षात उतरलं होतं. मयूर आता त्यांच्या आयुष्यात कुठेच नव्हता. त्याचं पुढे काय झालं हे रतीला कधीच माहित करून घायचं नव्हतं. ते शहर सोडून रतीने राजेशसोबत संसार मोठ्या थाटात उभा केला होता. काळ पुढे सरकत गेला.

रती एका मोठ्या कंपनीत वरिष्ठ पदावर पोहोचली. तिच्या हाताखाली अनेक तरुण कर्मचारी काम करू लागले. वर्षामागून वर्षं जात होती. आयुष्याचा वेग इतका वाढला होता की भूतकाळ कुठेतरी धूसर होत गेला. अनेक वर्षं सुखात गेली.रती जणू सगळंच विसरली होती. आता तिने राजेशला जॉईन केलं. दोघे सोबत काम करत असत. मग त्यांना मुलं झाली आणि संसार सुरेख सूर झाला...

दिवस जसे धावत होते. त्यांची मुलगी आता पंधरा वर्षांची झाली होती आणि मुलगा बाराचा. दोघेही अभ्यासात हुशार होते. घरात कशाचीच कमतरता नव्हती. पैशाची तर अजिबात नव्हती. मग आता पुढे रतीला नोकरी करणं काही गरजेच नव्हतं. त्यात तिलाही जरा ब्रेक हवा होता. आणि मुलं अभ्यासाची असल्याने तिला आता मुलांकडे लक्ष देणं जास्त गरजेच झालं होतं.

एका संध्याकाळी. पावसाची रिमझिम सुरू होती. राजेश नेहमीप्रमाणे ऑफिसमधून घरी आला. रती गच्चीत बसून चहा पीत होती. समोरच्या पावसाकडे बघत हरवली होती. राजेश शांतपणे तिच्या शेजारी येऊन बसला.

“काय मॅडम? आज इतक्या विचारात?”

रती हसली.

“काही नाही. मुलगी पुढच्या वर्षी कॉलेजला जाईल. मुलगाही मोठा होतोय. वेळ कसा गेला कळलंच नाही.”

राजेशने कप उचलला.

“हो ना... कालपर्यंत दोघं आपल्या अंगावर झोपायचे आणि आज आपल्यालाच रूममध्ये जाताना नॉक करावं लागतं.”

क्षणभर शांतता पसरली... रती हळूच म्हणाली, “राजेश... किती दूर आलो ना आपण, ते मेसचं जेवण खाऊन काढलेले दिवस आठवले की वाटतं काय काय नाही केलेलं आपण... आजही तो पिझ्झा मुलांसाठी घेतला की क्षणभर मन थांबते रे...”

का कुणास ठाऊक ती जरा गप्प झली. राजेशने तिच्या हातात हात दिला, “तू होतीस म्हणून हा दिवस बघतो आहे मी... तू काय काय केलंस हे माझ्या पेक्षा जास्त कुणाला ठाऊक गं... तुझी मेहनत आणि जिद्द मला कामात नेहमी उमेद देत राहिली.”

रतीने दीर्घ श्वास घेतला. पुढे ती काहीच बोलली नाही. आता राजेशने तिचे दोन्ही हात हातात घेतले, “रती, आता ब्रेक घे... खूप केलं तू...”

“हुम्म... मलाही तेच वाटते आहे. शोनाची दहावी आहे... आपला बाबूही फुटबॉल मस्त खेळतो... प्लेअर व्हायचं म्हणतो रे तो...”

“आणि माझी शोना काय म्हणते?”

“तिला तुझ्यासारखं व्हायचं आहे म्हणे...”

राजेश मिश्कील हसला, “माझ्यासारखं नको गं... मी खूप... जाऊदे... तिने तिच्यासारखं व्हावं, तिला वाटेल ते... तुझ्या माझ्या सारखं नाही... आपण कसे होतो, कसे आहोत हे आपल्यालाही माहित नाही पण कदाचित काळाला जाणीव आहे...”

क्षणभर रती त्याच्याकडे बघत राहिली...

“तू पण ना कधी कधी असं बोलतोस की मला काहीच कळत नाही, वाटते मी तुला अजूनही समजत नाही.”

“जाऊ दे, तू काही विचार करू नको.. तू तुझी काळजी घे आता... आराम कर जरा... असो मला उद्या महत्वाची मिटिंग आहे...”

राजेशने तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. समोर पाऊस पडत होता. घरात मुलांच्या हसण्याचे आवाज येत होते. त्या क्षणी रतीला वाटलं, आयुष्याने तिला सगळं दिलं आहे. आणि मनात खोल कुठेतरी तिने स्वतःलाच दिलासा दिला..."आता काहीच बिघडणार नाही... मी राजेशसोबत सुखी आहे... आणि राजेशही..."

विचार पक्का झाला होता. आणि दोघांचा होता. सारं कसं परत सुरळीत सुरु होतं... नियती मात्र अनेकदा माणसाला सर्वात मोठा धक्का तेव्हाच देते, जेव्हा त्याला वाटतं की आता सगळं स्थिर झालं आहे.

अनया... ह्या नावाने काही महिन्याआधी पासून तिच्या डायनिंग टेबलवरच्या गप्पांमध्ये एन्ट्री केली होती.

राजेशच्या तोंडात तिचे नावं सारखं असायचं. राजेशच्या व्यवसायात आता अनेक लोक होते. नवीन कर्मचारी येत-जात असायचे. त्यामुळे एखाद्या नावाचा उल्लेख होणं काही विशेष नव्हतं. मग रतीने ही कधी फारसं लक्ष दिलं नव्हतं. त्यात शोनाची परीक्षा तोंडावर आली होती. तिचा अभ्यास, क्लासेस, टेस्ट्स, तिचं वाढतं वय आणि त्यासोबत येणारे प्रश्न... रती पूर्णपणे मुलांमध्ये गुंतली होती.

रती शोनाचा अभ्यास घेत होती तोच तिला राजेशच्या फोनवर नोटीफीकॅशन दिसलं, समोर फोन असल्याने तिचंही लक्ष गेलं, “काल तुम्ही इतका वेळ दिलात, थँक यू. तुमच्याशी बोलल्यावर मला खूप कॉन्फिडन्स येतो.”

रतीवाचून चकाकली, पण तिने शोनाच्या अभ्यासावर लक्ष दिलं. राजेशने येऊन फोन उचलला आणि त्याच्या कामाला लागला.

त्या दिवशी दुपारी शोनाच्या क्लासमधून फोन आला म्हणून रतीला बाहेर जावं लागलं. परतताना एका जुन्या मैत्रिणीला भेटायला ती एका हॉटेलमध्ये आली. निघताना तिच्या गाडीसमोर पार्किंगमध्ये एक ओळखीची गाडी दिसली. ती गाडी राजेशची होती. रती काही क्षण गाडीतच बसून राहिली. तिने स्वतःला समजावलं. ‘क्लायंट मिटिंग असेल’, पण मनाला आवरत ती हॉटेलमध्ये गेली. लॉबीमध्ये अनेक लोक होते. काही कॉर्पोरेट मिटिंग्ज सुरू होत्या. तिने रिसेप्शनकडे पाहिलं. तेवढ्यात तिची नजर समोर गेली. राजेश आणि त्याच्या शेजारी अनया, दोघे एकत्र उभे होते. राजेश काहीतरी सांगत होता आणि अनया त्याच्याकडे पाहून हसत होती. तो हसरा चेहरा रतीने आधीही पाहिला होता. पण त्या क्षणी तिला त्याहून वेगळं काही दिसलं. राजेशच्या नजरेतला आपलेपणा.

तोच आपलेपणा... जो कधीकाळी तिने मयूरच्या नजरेत पाहिला होता. रतीच्या पायाखालची जमीन सरकली... तिला गरगरलं... आधारासाठी तिने शेजारच्या खांबाला हात लावला. काही क्षण ती स्वतःला सावरत राहिली आणि मग दुसऱ्या क्षणी तिला राजेश आणि ती मुलगी कुठेच दिसले नाही. तिने लगेच फोन लावला... आणि राजेशने तो उचलला, “कुठे आहेस तू?”

“का गं, आता मी हॉटेलमधून मिटिंग करून परत जात आहे ऑफिसला, शोनाला सोडलं ना तू ? काही काम आहे का?”

रतीने दीर्घ श्वास घेतला. आवाजातला थरकाप लपवत ती म्हणाली, “काही नाही रे, सगळं ठीक आहे. मी बाहेर आले होते, सकाळी तू घाईत होतास, मग जरा विचारायला कॉल केला.”

“अच्छा... बरं. मी थोड्या वेळाने फोन करतो.”

“हं...”

फोन कट झाला. रती काही क्षण मोबाईलकडेच पाहत राहिली. मनात एकामागून एक प्रश्न उठत होते तसे उत्तरं येत होते... “नाही... राजेश तसा नाही. तो माझ्यावर प्रेम करतो. इतकी वर्षं आपण एकत्र आहोत. सुख-दुःखात एकमेकांच्या सोबत उभे राहिलो आहोत. त्याच्यावर संशय घेण्याचं कारणच काय?”

आणि तिने ते सारे विचार जणू मनातूनच उपटून फेकून दिले. ती तिथून निघाली. पण तिला कुठे माहित होतं राजेशने तिला तिकडे पाहिलं होतं ते.

दिवस पुढे सरकत गेले. रती पुन्हा नेहमीच्या आयुष्यात रमली. शोनाचे पेपर सुरू झाले होते. तिच्या अभ्यासाकडे, परीक्षांकडे, वेळापत्रकाकडे तिचं सगळं लक्ष होतं. राजेशही कामात खूप व्यस्त असायचा. सकाळची घाई, दिवसभराच्या मिटिंग्ज, उशिरा घरी येणं... सगळं पूर्वीसारखंच वाटत होतं. रतीने त्या दिवशीचं दृश्य मनाच्या एका कोपऱ्यात ढकलून दिलं. कदाचित काहीच नव्हतं... असा समज तिच्या मनात पक्का होता. कारण तिच्या आयुष्यात राजेश म्हणजे केवळ तिचा नवरा नव्हता, तर तिचा विश्वास होता.

आणि विश्वासावर संशय घ्यायचा असेल, तर त्यासाठी मनाला आधी स्वतःच्याच जगण्यावर प्रश्नचिन्ह उभा करावा लागतो.... नाही का? रती सारं विसरून अनेक वर्षे अशी गुंतली होती राजेशमध्ये.

त्या दिवशी तिने शोनाला पेपरसाठी सोडलं... तोच तिला एक मेसेज आला. गाडीचा बेल्ट लावताना तिची नजर त्याच्यावर पडली, हॉटेलचे नावं आणि पत्ता पाठ्वाला होता कुणीतरी....

आता मात्र रती पूर्णपणे विस्कटली... तिने गाडी सुरू केली आणि थेट त्या हॉटेलच्या दिशेने वळवली. गाडी चालवत असताना तिच्या डोक्यात विचारांचं वादळ उठलं होतं. राजेश असं करू शकतो? ह्यावर तिचा विश्वास बसत नव्हता...

रिसेप्शनवर चौकशी करून ती खोलीकडे वळली. रतीच्या छातीत धडधड वाढली होती. प्रत्येक सेकंद जणू तिला छळत होता. लिफ्टचा दरवाजा उघडला आणि ती त्या कॉरिडॉरमधून पुढे चालू लागली. खोलीसमोर येऊन थांबली. तिचा हात दारावर गेला. क्षणभर ती थांबली. शेवटची एक आशा अजूनही तिच्या मनात होती. कदाचित काहीतरी वेगळं असेल... मनाला खंबीर करत तिने दार वाजवलं. आतून काही हालचाल झाली... दार उघडलं. आणि समोरचं दृश्य पाहून रती अक्षरशः थक्क झाली.

आवेशात तिने राजेशच्या एक थोपकाडीत दिली, राजेशही संतापला. त्याने क्षणाचाही विचार न करता रतीला जोरात मारली.... क्षणभर सगळं स्तब्ध झालं. रतीचा हात गालावर गेला. तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते, पण त्याहून मोठा होता तिचा अपमान... राजेशने अनयासमोर तिच्यावर हात उचलला होता... ती पुढे होऊन अनयाकडे जाणार तोच राजेश अनयावर ओरडला, “अनया तो सलवार उलटा घातला आहे तू घाईघाईत... नीट कर...”

रतीच्या पावलांना अचानक ब्रेक लागला. ती जागच्या जागी थांबली. काही क्षण तिला काहीच कळेना.

तिने आधी अनयाकडे पाहिलं. मग राजेशकडे. राजेशही तिच्याकडेच पाहत उभा होता. अचानक रतीने नजर खाली केली आणि ती तिथून काहीही न बोलता निघून गेली...

आणि रतीच्या मनात एकच विचार घुमत होता... नियतीने तिचा बूमरँग केला होता.

कथा कशी वाटली नक्की कळवा... कथेचे सर्व भाग पेजवर आहेत!

©उर्मिला देवेन

९३७०१९४६३७

urmiladev@gmail.com

कथेच्या प्रकाशनाचे सर्व अधिकार उर्मिला देवेन कडे राखीव. तेव्हा कृपया कथा C/P करू नये, लेखणीची आदर करा! माझ्यापेजवर ही कथा/ लेख वाचला जावा एवढीच इच्छा आहे. ही कथा youtubeसाठी नाही, कुठल्याही गोष्टीसाठी कादेशीर परवानगी घायवी.

पुढील अपडेटसाठी तुम्ही मनातल्या तळ्यात what's app ग्रुपही जॉईन करू शकता, ग्रुप लिंक पेज intro मध्ये आहे किंवा माझ्या पेजला फॉलो करू शकता.

फोटो आभार ai

स्टे कनेक्ट, स्टे सेफ...

@followers @topfans

मनातल्या तळ्यात